ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்தை உச்சரிக்கும் ஒரு பக்தருக்கு, தன்னைத்தானே மாற்றிக்கொள்வதற்கு மிக எளிமையான வழி ஒன்று இருக்கிறது. அது – நமக்கு எது பிடிக்கும், எது பிடிக்காது என்பதை நாமே முடிவு செய்வதுதான்.
ஏன் நமக்கு சில விஷயங்கள் பிடிக்கின்றன?
உண்மையில், “இது எனக்கு பிடிக்கும், இது எனக்கு பிடிக்காது” என்ற லேபிள்களை நம் மனதின் மீது நாமேதான் ஒட்டி வைத்திருக்கிறோம். பல்லாயிரக்கணக்கான பிறவிகளாக கிருஷ்ணரை மறந்து, நம்முடைய சொந்த புலன் இன்பத்திற்காக எதை எதையோ தேடி ஓடினோம். அந்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில், “இது எனக்கு சுகம் தரும், அது எனக்கு கஷ்டம் தரும்” என்று நம் நுட்பமான உடலில் (Subtle body) ஆழமாகப் பதிவு செய்து வைத்துள்ளோம்.
தவமும்… கிருஷ்ணரின் விருப்பமும்!
பிரபுபாதருக்காகவோ அல்லது கிருஷ்ணருக்காகவோ நாம் ஒரு விரதம் இருக்கும்போது அல்லது ஒரு சேவையைச் செய்யும்போது, அது நம் உடலுக்கோ அல்லது மனதுக்கோ கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருக்கலாம். அதைத்தான் ‘தவம்’ (Austerity) என்கிறோம். அங்கேதான் உங்கள் மனதின் சக்தியை நீங்கள் பயன்படுத்த வேண்டும்.
“இது எனக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும், என் குருவுக்கும் கிருஷ்ணருக்கும் பிடிக்குமே! அதனால் எனக்கும் இது பிடிக்கும்” என்று நீங்களாகவே ஒரு புதிய விருப்பத்தை உருவாக்க வேண்டும். மீண்டும் மீண்டும் அதே சேவையைச் செய்யும்போது, பழைய விருப்பங்கள் மறைந்து, கிருஷ்ணரின் விருப்பமே உங்கள் விருப்பமாக மாறும். இதுதான் ஒரு கர்மியை பக்தனாக மாற்றும் ரகசியம்.
பழைய ‘நான்’ – புதிய ‘நான்’
நமக்கு சில நேரங்களில் கோபம் வரலாம் அல்லது பழைய பழக்கங்கள் தலைதூக்கலாம். அது உங்கள் கடந்த காலத்தின் நிழல். அந்த பழைய ‘நான்’ ஒரு ஞாபகம் மட்டுமே. இப்போது நீங்கள் ஒரு பக்தர்!
பக்தர் அல்லாதவர்களுக்கு (கர்மிகளுக்கு) மாற்றங்கள் செய்வது மிகவும் கடினம். “எனக்கு இது பிடிக்கும், அப்புறம் எப்படி பிடிக்காது என்று சொல்ல முடியும்?” என்று அவர்கள் வாதிடுவார்கள். ஆனால் ஒரு பக்தருக்கு இது எளிது. “அந்த பழைய விருப்பம் என் அகங்காரத்தைச் சார்ந்தது. இப்போது என் குருவுக்கும் கிருஷ்ணருக்கும் எது பிடிக்குமோ, அதுவே எனக்கும் பிடிக்கும்” என்று பக்தரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.
மனதை ஒருபோதும் நம்பாதீர்கள்!
நமது மனம் என்பது பழைய விருப்பங்களின் குப்பைத் தொட்டி போன்றது. நாம் சுயமாக இன்பம் அனுபவிக்க நினைத்தபோது தேக்கி வைத்த பழைய பதிவுகள் அவை. எனவே, மனதின் பேச்சைக் கேட்டு ஏமாந்துவிடாதீர்கள்.
ஒரு செடியை நடுவது போல, உங்கள் மனதில் புதிய விருப்பங்களை நடுங்கள்:
- “குருவுக்குப் பிடித்த சேவையைச் செய்வது எனக்குப் பிடிக்கும்.”
- “அதிகாலையில் எழுந்து ஜபம் செய்வது எனக்குப் பிடிக்கும்.”
- “கிருஷ்ண பிரசாதம் மட்டுமே உண்பது எனக்குப் பிடிக்கும்.”
பயிற்சி மட்டுமே மாற்றத்தைத் தரும்
பக்தித் தொண்டு என்பது ஒரு பயிற்சி (Sadhana). நாம் எந்திரத்தனமாகச் சேவை செய்யக்கூடாது. “நான் தூய்மையடைய வேண்டும், கிருஷ்ணரை மகிழ்விக்க வேண்டும்” என்ற ஆழ்ந்த விருப்பத்தோடு செயல்பட வேண்டும். நாம் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால், நம் இதயத்தில் இருக்கும் பரமாத்மாவும், நம் குருதேவரும் நமக்கு நூறு அடி முன்னேற பலத்தைத் தருவார்கள்.
முடிவுரை:
சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஏதோ நம்மைக் கஷ்டப்படுத்துவது அல்ல; அது நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துவது. நம்முடைய விருப்பு வெறுப்புகளை கிருஷ்ணரின் விருப்பு வெறுப்புகளோடு இணைக்கும்போது, நாம் ஒரு தூய பக்தராக மாறுகிறோம். நம் வாழ்வின் ஒரே நோக்கம் குருவையும் கிருஷ்ணரையும் மகிழ்விப்பதே என்ற நிலையை அடைவோம்.
ஹரே கிருஷ்ண!
