ஆன்மீகமும் உறவுகளும்: மக்களை எப்படி கிருஷ்ண உணர்விற்கு அழைப்பது?

நம்மில் பலருக்கு ஒரு சந்தேகம் உண்டு: “சுவாமி, சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் கட்டுப்பாடுகளை (புலால் உண்ணக்கூடாது, போதை தவிர் போன்றவை) மற்றவர்களிடம் சொன்னால், அவர்கள் நம்மிடம் பேசுவதையே நிறுத்திவிடுகிறார்கள். ஆன்மீக அறிவு வளர வளர நாம் மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தப்படுகிறோமா?” என்று கேட்கிறார்கள்.

உண்மையைச் சொன்னால், அப்படிப்பட்டவர்கள் உங்களை விட்டுப் போகிறார்கள் என்றால் உங்களுக்கு தலைவலி குறைந்தது என்று அர்த்தம்! இல்லையென்றால் அவர்கள் உங்களையும் அதே தவறான பாதையில் அல்லவா கூப்பிடுவார்கள்? சரி, நகைச்சுவை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இதை நாம் எப்படி கையாள வேண்டும் என்பதை ஸ்ரீல பிரபுபாதரின் வாழ்க்கையிலிருந்து கற்றுக்கொள்வோம்.

அமெரிக்காவில் பிரபுபாதர் செய்த புரட்சி
1960-களில் ஸ்ரீல பிரபுபாதர் அமெரிக்காவிற்குச் சென்றபோது அங்கிருந்த நிலைமை முற்றிலும் வேறானது. மது, மாமிசம், முறையற்ற உறவுகள் என்பது அங்கிருந்தவர்களின் ரத்தத்திலேயே ஊறியிருந்தது. பிறக்கும் குழந்தைகளுக்குக் கூட மாமிசப் பொடியைத் தான் உணவாகக் கொடுப்பார்கள். அங்கே ‘லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப்’ (திருமணம் செய்யாமல் வாழ்வது) என்பது மிகச் சாதாரணம்.

அப்படிப்பட்ட மக்களிடம் போய் பிரபுபாதர் சொன்னார்: “மது அருந்தாதே, மாமிசம் உண்ணாதே, சூதாடாதே, முறையற்ற உறவு கொள்ளாதே.” அப்போது பிரபுபாதருக்கு ஆதரவாக இருந்த ஆலன் கின்ஸ்பெர்க் என்ற கவிஞர் சொன்னார்: “சுவாமிஜி, இந்த நான்கு கட்டுப்பாடுகளையும் இவ்வளவு பிடிவாதமாகச் சொல்லாதீர்கள். இப்படிச் சொன்னால் யாரும் உங்களிடம் வரமாட்டார்கள்.”

அதற்கு பிரபுபாதர் மிகவும் உறுதியாகச் சொன்னார்: “இந்தக் கொள்கைகளில் என்னால் சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது. யாரும் வரவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் உண்மையை மாற்றமாட்டேன்.”

ஆச்சரியம் என்ன தெரியுமா? அந்த நான்கு கட்டுப்பாடுகளையும் மீறாமல் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்க முடியாது என்று நினைத்த ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்க இளைஞர்கள், பிரபுபாதரின் கருணையால் அந்தப் பழக்கங்களை அப்படியே விட்டுவிட்டுத் தூய்மையான பக்தர்களாக மாறினார்கள்.

கசப்பு மருந்துக்கு முன் ஒரு இனிப்பு
மற்றவர்களிடம் ஆன்மீகத்தைப் பேசும்போது நாம் ஒரு யுக்தியைக் கையாள வேண்டும். ஆரம்பத்திலேயே அவர்களுக்குப் பிடிக்காத விஷயங்களைச் சொன்னால் அவர்கள் ஓடிவிடுவார்கள்.

நாமே எப்படி கிருஷ்ண உணர்விற்கு வந்தோம்? யாராவது முதல் நாளிலேயே “காபி குடிக்காதே, வெங்காயம் பூண்டு சாப்பிடாதே” என்று சொன்னால் கேட்டிருப்போமா? இல்லை.

1. முதலில் நாம் கோவிலுக்குச் சென்றோம்.
2. நல்ல பிரசாதம் சாப்பிட்டோம்.
3. ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்தைச் சொல்லி நடனமாடினோம்.
4. பிரபுபாதரின் புத்தகங்களை வாசித்தோம்.

அதாவது, முதலில் நமக்கு ஒரு “உயர்ந்த சுவை” (Positive Taste) கிடைத்தது. கிருஷ்ணரின் நாமத்தைச் சொல்லச் சொல்ல நம் இதயம் தூய்மையானது. இதயம் தூய்மையான பிறகு, தவறான பழக்கங்களை விடுவது நமக்குச் சுலபமாகிவிட்டது. யாரும் நம்மை வற்புறுத்தவில்லை, அது தானாகவே நடந்தது.

நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?
யாரையாவது நீங்கள் கிருஷ்ண பக்தியில் சேர்க்க விரும்பினால், முதலில் அவர்களை “எதைச் செய்யக்கூடாது” என்று சொல்லி பயமுறுத்தாதீர்கள். மாறாக “எதைச் செய்ய வேண்டும்” என்று சொல்லிக் கொடுங்கள்.

• அவர்களுக்கு கிருஷ்ண பிரசாதம் கொடுங்கள்.
• கோவில் திருவிழாக்களுக்கு அழையுங்கள்.
• ஒரு நாளைக்கு ஒரு மாலை (108 முறை) மந்திரம் சொல்லச் சொல்லுங்கள்.
• பிரபுபாதரின் புத்தகங்களை வாசிக்கச் சொல்லுங்கள்.

மந்திரம் சொல்லும் பழக்கம் வந்துவிட்டாலே, கிருஷ்ணர் அவர்கள் உள்ளிருந்து அந்தத் தீய பழக்கங்களை நீக்கிவிடுவார். நல்ல விஷயங்களை (Positive things) அவர்கள் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டால், வேண்டாத விஷயங்கள் (Negative things) தானாகவே விலகிவிடும்.

பக்தி முடிவு:
தூய்மை என்பது சமரசம் செய்ய முடியாதது. ஆனால் அந்தத் தூய்மையை நோக்கி ஒருவரை அழைத்துச் செல்ல அன்பு கலந்த அணுகுமுறை தேவை. கசப்பான உண்மைகளைச் சொல்வதற்கு முன்னால், கிருஷ்ண பக்தியின் இனிமையை அவர்களுக்குப் புரிய வைப்போம். பிரபுபாதர் காட்டிய பாதையில், முதலில் பிரசாதத்தையும் ஹரிநாமத்தையும் வழங்கி உலகை கிருஷ்ண உணர்வில் நனையச் செய்வோம்.

ஹரே கிருஷ்ண!