ஆன்மீகப் பாதையில் முன்னேற விரும்பும் ஒரு பக்தருக்குத் தேவையான மிக முக்கியமான தகுதி எது தெரியுமா? அதுதான் ‘பணிவு’ அல்லது ‘மனத்தாழ்மை’. இதை நாம் வெறும் வார்த்தைகளாக இல்லாமல், நம் வாழ்க்கையோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்வோம்.
புகழ் எனும் விஷம்
ஒரு பக்தர் தன்னை ஒரு பெரிய ‘மகா பக்தன்’ என்று நினைக்கவே கூடாது. மற்றவர்கள் தன்னை ஒரு உயர்ந்த பக்தனாகப் பார்ப்பதையும், பாராட்டுவதையும் அவர் விரும்பக் கூடாது. “நானாகப் புகழைத் தேடவில்லை, அவர்களாகவே என்னைப் புகழ்கிறார்கள், நான் என்ன செய்வது?” என்று சாக்குப்போக்கு சொல்லும் மனப்பான்மையும் ஆபத்தானது.
இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் மாதவேந்திர புரி. அவருக்காகப் பகவான் கோபிநாதரே திருடியைத் திருடி வைத்தார் (க்ஷீரசோர கோபிநாதர்). இந்த விஷயம் ஊர் முழுக்கத் தெரிந்தவுடன், மக்கள் தன்னைப் பெரிய பக்தனாகக் கொண்டாடுவார்களே என்று பயந்து மாதவேந்திர புரி அந்த இடத்தை விட்டே ஓடினார். ஏன் தெரியுமா? லௌகீகமான புகழும் கௌரவமும் ஒரு பக்தனுக்கு விஷத்தைப் போன்றது.
பன்றிக்கு மலம் என்றால் அவ்வளவு இஷ்டம். அதை அது ஹல்வா போல ரசித்து உண்ணும். ஆனால், மனிதர்கள் உண்மையான ஹல்வாவை உண்பார்கள். அதுபோல, கிருஷ்ண ரஸத்தை (பக்தியின் சுவை) அனுபவிக்காதவர்கள் தான் ‘புகழ்’ எனும் மலத்தைத் தேடி அலைவார்கள். நாம் பன்றிகளாக இருக்கப் போவதா அல்லது கிருஷ்ண பக்தர்களாக இருக்கப் போவதா என்பதை நாம்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.
வெறும் சாந்தம் பணிவாகாது
அமைதியாகப் பேசுவது அல்லது மென்மையான சுபாவம் கொண்டிருப்பதே பணிவு என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். அது தவறு. ஒரு பக்தர் இயல்பிலேயே சாந்தமானவராக இருக்கலாம், அது ஒரு நல்ல குணம். ஆனால் தேவைப்படும்போது, அதாவது கிருஷ்ணரின் சொத்துக்கோ அல்லது கோயிலுக்கோ ஆபத்து வரும்போது, ஒரு பக்தர் ஆக்ரோஷமாக மாற வேண்டியிருக்கும். அங்கே ‘நான் சாந்தமானவன்’ என்று சும்மா இருப்பது பணிவல்ல.
உண்மையான பணிவு என்பது ஆழமான சிந்தனையால் வருவது. “இவ்வளவு பெரிய பிரபஞ்சத்தில் நான் மிகச்சிறியவன், ஒரு தூசு போன்றவன்; இருப்பினும் என் மீது குருவும் கிருஷ்ணரும் எவ்வளவு கருணை காட்டுகிறார்கள்” என்று உணர்வதே உண்மையான பணிவு.
பகவானின் கழல்களில் நம்பிக்கை
பக்தி என்பது பகவான் சொன்னவற்றின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை (சிரத்தை) வைப்பதாகும். கிருஷ்ணர் கீதையில் “காமம், குரோதம், லோபம் ஆகியவை நரகத்தின் வாசல்கள்” என்று சொன்னால், அதை அப்படியே ஏற்க வேண்டும். “ஏன்? எதற்கு?” என்று ஆராய்ச்சி செய்யாமல், பகவான் சொல்லியிருக்கிறார் என்றால் அது நூறு சதவீதம் உண்மை என்று நம்பி நடப்பதே ஒரு பக்தனின் பலம்.
சில நேரங்களில் மாயையின் வசப்பட்டு நாம் தவறு செய்யலாம். ஆனால் ஒரு பக்தன், “பகவான் எச்சரித்தும் நான் தவறு செய்துவிட்டேனே” என்று வருந்தி, மீண்டும் கிருஷ்ணரிடம் சரணடைவான். அப்படிப்பட்ட தாழ்மையான வேண்டுதலைக் கேட்கும்போது, கிருஷ்ணர் ஓடி வந்து நம் இதயத்தில் இருக்கும் தீய குணங்களை எட்டி உதைப்பார்.
முடிவுரை
நமது எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் ஒரே தீர்வு ‘மனத்தாழ்மை’ மட்டும்தான். நாம் ஜபமாலை வைத்திருப்பதாலோ, திலகம் இடுவதாலோ மட்டும் பகவானைக் கவர்ந்துவிட முடியாது. எப்போது நம் இதயம் பணிவினால் நிறைகிறதோ, அப்போதுதான் கிருஷ்ணர் நம் வசப்படுவார்.
எனவே, புறப் புகழைத் தேடாமல், குருவின் கருணையால் கிடைத்துள்ள இந்த உன்னத பக்தியில் நிலைத்திருப்போம். பகவானின் சொற்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே உண்மையான பக்தி.
ஹரே கிருஷ்ண!
