நம்மில் பலருக்கு எழும் ஒரு பொதுவான கேள்வி இது: “இறைவன் மிகுந்த கருணை உடையவர் என்றால், உலகில் ஏன் இத்தனைத் துயரங்கள்? ஏன் விபத்துகளும் நோய்களும் நேர்கின்றன? புனிதப் பயணம் செல்லும் பக்தர்கள் கூட ஏன் சில நேரங்களில் விபத்தில் சிக்கி உயிரிழக்கிறார்கள்?”
மகாபாரதப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனை கிருஷ்ணர் காப்பாற்றியதைப் போல நம்மையும் காப்பாற்றலாமே என்று நாம் நினைக்கலாம். இதற்கான பதிலை பகவத் கீதையின் சாராம்சத்திலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
1. சரணாகதி – பாதுகாப்பின் ரகசியம்
கிருஷ்ணர் கீதையில், “என்னுடைய பக்தன் ஒருபோதும் அழிவதில்லை” என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறார். ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது. எந்த அளவிற்கு நாம் கிருஷ்ணரிடம் சரணடைகிறோமோ, அந்த அளவிற்குத்தான் அவருடைய பாதுகாப்பும் நமக்குக் கிடைக்கும்.
குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன் அர்ஜுனனும் துரியோதனனும் கிருஷ்ணரிடம் உதவி கோரி நின்றனர். கிருஷ்ணர் இரண்டு தேர்வுகளைத் தந்தார்: ஒரு பக்கம் ஆயுதம் ஏந்திய பெரும் யாதவப் படை, மறுபக்கம் ஆயுதம் ஏந்தாத வெறும் கிருஷ்ணர் மட்டும். துரியோதனன் கிருஷ்ணரை ‘உதவாக்கரை’ என்று நினைத்து படையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். ஆனால் அர்ஜுனனோ, “கிருஷ்ணா, நீ மட்டும் போதும்” என்றான். இந்தப் பூரண நம்பிக்கையே அர்ஜுனனுக்கு வெற்றியைத் தந்தது. கிருஷ்ணர் நம்மைப் பாதுகாக்கத் தயாராக இருக்கிறார், ஆனால் அர்ஜுனனைப் போன்ற 100% நம்பிக்கை நமக்கிருக்கிறதா?
2. உலகியல் பாதுகாப்பு நிரந்தரமானதா?
இந்த உலகில் உள்ள எதுவும் நம்மை ஒருபோதும் முழுமையாகக் காப்பாற்ற முடியாது. ஒரு குழந்தையை அதன் பெற்றோரோ, சிறந்த மருத்துவமோ, பெரும் பணமோ மரணத்திலிருந்து தட்டிப் பறிக்க முடியாது என்பதற்கு ஜான் எஃப் கென்னடி முதல் நம் காலத்து பெரும் கோடீஸ்வரர்கள் வரை பல உதாரணங்கள் உள்ளன.
பக்த பிரகலாதன் இதை அழகாகச் சொல்கிறார்: “ஒரு நோயாளிக்கு மருந்து மட்டுமே குணத்தைத் தந்துவிடாது. மூழ்கும் ஒருவனுக்குக் கப்பல் மட்டுமே பாதுகாப்பைத் தந்துவிடாது. கிருஷ்ணரின் அருள் இருந்தால் மட்டுமே அந்த மருந்தும் கப்பலும் வேலை செய்யும்.” பிரகலாதருக்கு விஷம் கொடுக்கப்பட்ட போதும், யானைகளை ஏவி மிதிக்க வைக்கப்பட்ட போதும் அவர் அஞ்சவில்லை. “கிருஷ்ணர் காக்க நினைத்தால் எவராலும் என்னை அழிக்க முடியாது” என்ற உறுதியான நம்பிக்கையினால், விஷமும் அமுதமானது.
3. உடலுக்கா? ஆத்மாவிற்கா?
கிருஷ்ணரின் பாதுகாப்பு என்பது இந்த அழியக்கூடிய உடலுக்கு மட்டுமல்ல, அழிவற்ற ஆத்மாவிற்குமானது. ஒரு பக்தர் உடல் அளவில் நோயுறலாம் அல்லது முதுமை அடையலாம். ஆனால், அவர்கள் உடலை விடும்போது, மீண்டும் பிறந்து இறக்கும் இந்தத் துன்பகரமான உலகிற்கு அவர்கள் வருவதில்லை. அவர்களைத் தன் ஆன்மீக உலகிற்கு கிருஷ்ணர் அழைத்துச் செல்கிறார். இதுதான் உண்மையான பாதுகாப்பு.
4. இறைவன் பாரபட்சம் பார்க்கிறாரா?
“தன் பக்தர்களை மட்டும் காக்கிறாரே, மற்றவர்களை ஏன் விடுவதில்லை? இறைவன் ஒருதலைப்பட்சமானவரா?” என்ற கேள்வி எழலாம். உண்மையில், கிருஷ்ணர் அனைவருக்கும் சமமானவர்.
ஒரு தந்தை தன் பேச்சைக் கேட்கும் மகனுக்குச் சிறப்பான கவனிப்பைத் தருவது போல, இறைவன் தன் வழி நடப்பவர்களுக்கு விசேஷ பாதுகாப்புத் தருகிறார். இருப்பினும், யார் ஒருவர் “கிருஷ்ணா, நான் உன்னுடையவன்” என்று ஒருமுறை மனதாரச் சரணடைந்தாலும், அவர்கள் எத்தகைய பாவம் செய்திருந்தாலும் அவர்களை ஏற்கும் பெருந்தன்மை கிருஷ்ணருக்கு உண்டு. விபீஷணன் வந்தபோது ராமச்சந்திர மூர்த்தி சொன்னது போல… ராவணனே வந்து சரணடைந்தாலும் அவனையும் மன்னிக்க இறைவன் காத்திருக்கிறார்.
முடிவு: கர்மவினையா? கிருஷ்ணரின் கருணையா?
நமக்குத் துன்பம் வரும்போது, அது நம்முடைய முந்தைய கர்மவினைகளின் பலன் என்பதை உணர வேண்டும். கிருஷ்ணர் நமது சுதந்திரத்தில் தலையிடுவதில்லை. ஆனால், நாம் அவரிடம் முழுமையாகத் திரும்பும்போது, நம்முடைய மலை போன்ற கர்மவினைகளை ஒரு நொடியில் எரித்துச் சாம்பலாக்கும் சக்தி அவருக்கு உண்டு.
எனவே, துன்பங்கள் வரும்போது இறைவனைக் குறை கூறாமல், “கிருஷ்ணா, உன்னை இன்னும் அதிகமாக நம்ப எனக்கு அருள் செய்” என்று வேண்டுவதே உண்மையான பக்தி. கிருஷ்ண உணர்வில் நாம் எவ்வளவு ஆழமாக மூழ்குகிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் இந்த உலகத் துன்பங்கள் நம்மைப் பாதிக்காது.
ஹரே கிருஷ்ண!
