நாம் உண்ணும் உணவும், நம் எண்ண ஓட்டங்களும்!

உணவு சமைப்பவரின் மனநிலை அந்த உணவைப் பாதிக்கும் என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்கின்றன. ஆனால் நம்மிடம் ஒரு சந்தேகம் வரலாம் – “உணவு என்பது நிலம், நீர், நெருப்பு போன்ற பஞ்சபூதங்களால் (Gross elements) ஆனது. ஆனால் நம்முடைய ஆசை, கோபம், பொறாமை போன்ற எண்ணங்கள் மிகவும் நுட்பமானவை (Subtle). இந்த நுட்பமான எண்ணங்கள் எப்படி பஞ்சபூதங்களால் ஆன உணவுக்குள் செல்ல முடியும்?”

இதற்கான பதிலை மிக எளிமையாக நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சமையல் அறையில் ஒரு அனுபவம்
உங்கள் நண்பர் வீட்டுக்கோ அல்லது ஒரு உணவகத்திற்கோ செல்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அங்கு சாப்பாடு பயங்கர காரமாக, கண்கள் எல்லாம் நீர்வரும் அளவுக்கு இருக்கிறது. அதைச் சாப்பிட்டதும் நாம் என்ன சொல்வோம்? “இன்னைக்கு சமையல்காரர் பொண்டாட்டிகிட்ட சண்டை போட்டுட்டு வந்து சமைச்சிருக்கார் போல!” என்று கிண்டலாகச் சொல்வோம். இதில் ஒரு பெரிய உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது.

உண்மையிலேயே ஒருவர் கோபமாகச் சமைக்கும்போது, அவர் எப்போதும் போடும் அதே அளவு மிளகாயைப் போட்டாலும், அந்த உணவு வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிகக் காரமாகவும், எரிச்சலைத் தருவதாகவும் இருக்கும். ஒருவரின் கோபம் அந்த உணவில் பிரதிபலிக்கிறது.

சூக்ஷ்ம சரீரம் (Subtle Body) எப்படி வேலை செய்கிறது?
நமது ஸ்தூல சரீரம் (Gross body) இயங்குவதற்குக் காரணமே நமக்குள் இருக்கும் சூக்ஷ்ம சரீரம் தான் (மனம், புத்தி, அகங்காரம்). ஒரு நபர் கோமாவில் (Coma) இருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவருடைய இதயம் துடிக்கிறது, மூச்சு ஓடுகிறது, செரிமானம் கூட நடக்கிறது. ஆனால், அவரால் அசைய முடியாது. ஏன்? ஏனெனில் அவருடைய சூக்ஷ்ம சரீரம் அங்கில்லை அல்லது செயலிழந்துவிட்டது.

அதேபோல, நம்முடைய எண்ணங்கள் (சத்துவ குணம், ரஜோ குணம், தமோ குணம்) நம் உடலை ஆளுகின்றன.

• நல்ல எண்ணங்கள் (சத்துவ குணம்): உங்களுக்கு நல்ல எண்ணங்கள் இருந்தால், அதிகாலையில் எழுவதும், நீராடுவதும் உங்களுக்குப் பிடிக்கும். மது அல்லது அசைவத்தைப் பார்த்தால் உங்களுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றும். இந்த அருவருப்பு உங்கள் உடலின் எதிர்வினை, ஆனால் அது வந்தது உங்கள் எண்ணத்திலிருந்து.
• தீய எண்ணங்கள் (ரஜோ/தமோ குணம்): ஒருவேளை தவறான சகவாசத்தால் நம் எண்ணங்கள் மாறும்போது, முன்பு அருவருப்பாகத் தெரிந்த அதே அசைவ உணவு அல்லது பிரியாணி “ஆகா, பிரமாதம்!” என்று தோன்றும்.

எண்ணங்களிலிருந்து உணவுக்கு, உணவிலிருந்து எண்ணங்களுக்கு!
ஒருவர் சமைக்கும்போது தன் கைகளாலும் கண்களாலும் சமைக்கிறார். ஆனால் அந்தக் கைகளை இயக்குவது எது? அவருடைய எண்ணங்கள் அடங்கிய அந்த ‘மனம்’. நீங்கள் சமைக்கும்போது எந்த குணத்தில் இருக்கிறீர்களோ (அமைதி அல்லது கோபம்), அந்த அதிர்வுகள் அப்படியே அந்த உணவில் இறங்கிவிடுகின்றன.

இப்போது இதன் அடுத்த கட்டம்: அப்படிப்பட்ட உணவை மற்றொருவர் சாப்பிடும்போது, அந்த உணவில் உள்ள சமைத்தவரின் உணர்வுகள் அப்படியே சாப்பிடுபவரின் மனதிற்குள் சென்றுவிடுகின்றன. இது ஒரு சுழற்சி போன்றது:

1. உங்கள் உணர்வு உணவைப் பாதிக்கிறது.
2. அந்த உணவு உங்கள் உணர்வைப் பாதிக்கிறது.

அதனால்தான் “நாம் என்ன உண்கிறோமோ, அதுவாகவே நாம் ஆகிறோம்” (You are what you eat) என்று பெரியவர்கள் சொன்னார்கள்.

பக்தியில் இதன் முக்கியத்துவம்
அதனால்தான் கௌடிய வைஷ்ணவப் பாரம்பரியத்தில் நாம் யாரிடம் உணவைப் பெறுகிறோம் என்பதில் மிகக் கவனமாக இருக்கிறோம். சமைப்பவரின் உணர்வு அவ்வளவு முக்கியம்.

இதற்கு மிகச்சிறந்த தீர்வு: உணவை பகவான் கிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணித்து ‘பிரசாதமாக’ உண்பது. நாம் பக்தி உணர்வோடு சமைத்து, அதைத் துளசி தளத்தோடு பகவானுக்குப் படைக்கும்போது, அந்த உணவு ஜடப் பொருளாக இருக்காது. அது ஆன்மீக ஆற்றலாக மாறுகிறது. அப்படிப்பட்ட பிரசாதத்தைச் சாப்பிடும்போது, நம் மனதிலுள்ள எல்லா அசுத்தங்களும் (காமம், குரோதம் போன்றவை) நீங்கி, நம் உணர்வு தூய்மையடைகிறது.

எனவே, உணவைப் பற்றி ஜாக்கிரதையாக இருப்போம்; கிருஷ்ண உணர்வோடு சமைப்போம், கிருஷ்ண பிரசாதத்தை மட்டும் உண்போம்!

ஹரே கிருஷ்ண!