நடந்தது இதுதான்…
புதிய வேலை கிடைத்தது. அந்த ஒரு நாள் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்தீர்கள்? தூக்கமே வரவில்லை. அம்மாவுக்கு phone பண்ணினீர்கள். WhatsApp status போட்டீர்கள். உலகமே உங்களுக்காக காத்திருப்பது போல் தோன்றியது.
இரண்டு வாரம் கழித்து?
அதே routine. அதே வெறுமை. “இனிமேல் என்ன?” என்ற கேள்வி மனதில் மெல்ல தலை தூக்கியது.
பிறகு கார்/பைக் வாங்கினீர்கள். முதல் drive-இல் heart full. ஒரு மாதம் கழித்து – அதுவும் வெறும் வாகனம் மட்டுமே.
Promotion வந்தது. Salary உயர்ந்தது. பெரிய வீடு வாங்கினீர்கள். திருமணம் நடந்தது. குழந்தை பிறந்தது.
ஒவ்வொரு முறையும் சந்தோஷம் வந்தது – ஆனால் நிற்கவில்லை.
இது உங்கள் தோல்வியா? நீங்கள் தவறாக வாழ்கிறீர்களா? இல்லை – இதற்கு வேறு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. அந்த காரணத்தை புரிந்துகொண்டால், வாழ்க்கையே வேறுமாதிரி தெரியும்.
காரணம் என்ன? நீங்கள் தவறான இடத்தில் தேடுகிறீர்கள்
ஒரு நிமிடம் யோசியுங்கள்.
மஞ்சள் காமாலை நோய் வந்தவனுக்கு சர்க்கரை கொடுங்கள் – அவனுக்கு கசக்கும். அதே சர்க்கரையை ஆரோக்கியமானவனுக்கு கொடுங்கள் – இனிக்கும். சர்க்கரை மாறவில்லை. நோயாளியின் நிலை மாறியது.
நாமும் சரியாகத்தான் இருக்கிறோமா?
நாம் இப்போது ஒரு வகையான “நோய்”யில் இருக்கிறோம். அந்த நோயின் பெயர் – “இந்த உடலே நான்” என்ற தவறான நம்பிக்கை.
உடல் மூலம் தேடும் இன்பம் எப்போதும் தற்காலிகமே. கோடையில் தண்ணீர் தொட்டால் சுகம்; குளிரில் அதே தண்ணீர் தொட்டால் சகிக்கவே முடியாது. தண்ணீர் மாறவில்லை – உடலின் நிலை மாறியது. இன்பமும் துன்பமும் உடலின் நிலைகளே தவிர, நம்முடைய உண்மையான நிலை அல்ல.
வயிற்று காய்ச்சல் உள்ளவனுக்கு “சாப்பிடு, சந்தோஷப்படு” என்று சொல்லி திட உணவு கொடுத்தால் நோய் குணமாகுமா? இல்லை – மேலும் மோசமாகும். அதே போல, ஜட இன்பங்களை அதிகப்படுத்திக்கொண்டே போனால், நம் உண்மையான நிலை மேலும் மறைந்துகொண்டே போகும்.
ஆனால் – நம்முடைய உண்மையான நிலை என்ன?
நீ யார் என்று உனக்கே தெரியுமா?
இங்கே ஒரு சின்ன கேள்வி.
ஒரு மனிதன் இறந்துவிட்டான் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் உடல் அங்கேயே இருக்கிறது. கண்கள் இருக்கின்றன – காணவில்லை. காதுகள் இருக்கின்றன – கேளவில்லை. வாய் இருக்கிறது – பேசவில்லை. உடலின் எல்லா பாகங்களும் அப்படியே இருக்கின்றன.
என்ன போயிற்று?
அந்த உணர்வு – அந்த தூய உணர்வு (சேதனம்) – போயிற்று.
தீயை எப்படி அறிகிறோம்? வெப்பத்தையும் புகையையும் பார்த்து. அதே போல, ஆன்மாவை எப்படி அறிகிறோம்? இந்த தூய உணர்வை கொண்டு. உணர்வு இருக்கிறது என்பதே ஆன்மா இருக்கிறது என்பதற்கான சான்று.
“ஆனால் ஆன்மாவை பார்த்தவர் யாரும் இல்லையே” என்று கேட்கிறீர்களா?
காற்றை பார்த்தீர்களா? வானொலி அலைகளை பார்த்தீர்களா? நுண்ணிய பாக்டீரியாவை கண்ணால் பார்க்க முடியுமா? ஆனால் அவை இல்லை என்று சொல்ல முடியுமா? நுண்ணோக்கி கண்டுபிடிக்கப்படும் முன்பு, “பாக்டீரியா இல்லை” என்று சொன்னவர்கள் தவறானார்கள். காண முடியவில்லை என்பது இல்லை என்று அர்த்தமில்லை.
இப்போது ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மை –
இந்த அணுவளவு சிறிய ஆன்மாதான் நகரங்களை கட்டியது. சாலைகள், பாலங்கள், மாபெரும் கட்டிடங்கள், நாகரிகங்கள் – இவை எல்லாவற்றையும் செய்தது உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த சிறு ஆன்மாவே. இத்தகைய சிறு ஆன்மா இவ்வளவு செய்யும்போது, அந்த ஆன்மாவை உருவாக்கிய பரம்பொருள் (பரமாத்மா) என்ன செய்யவல்லார் என்று நம்மால் கற்பனையே செய்ய முடியாது.
நீ வெறும் உடல் அல்ல. நீ அந்த தூய உணர்வு – அந்த ஆன்மா (ஜீவாத்மா).
ஆனால் ஏன் தொடர்ந்து இன்பம் தேடுகிறோம்? அது தவறா?
இல்லை – இன்பம் தேடுவது உன் தவறே இல்லை. அது உன் ஆன்மாவின் இயல்பு.
கடலின் ஒரு சொட்டு நீரில் கடலின் அனைத்து குணங்களும் இருக்கின்றன. அது உப்பாக இருக்கும், கடலின் தன்மை கொண்டிருக்கும். அதே போல, நாம் பரம்பொருளின் சிறு அம்சங்கள் – அவரின் குணங்கள் நம்மிலும் இருக்கின்றன.
“கிருஷ்ண” என்ற திருநாமத்தின் அர்த்தமே “மிகுந்த ஆனந்தம்” – கிருஷ் என்றால் மிகுந்த, ண என்றால் ஆனந்தம். அவர் ஆனந்தத்தின் உச்சம். அவரின் அம்சமான நாம் இயல்பாகவே ஆனந்தத்தை விரும்புகிறோம் – இது தவறே இல்லை!
ஆனால் நாம் செய்யும் தவறு என்னவென்றால் – அந்த ஆனந்தத்தை ஜட உலகில், உடல் மூலம் தேடுகிறோம்.
முந்தைய பிறவியில் மகா ஞானியாக இருந்தவன் இந்த பிறவியில் மீண்டும் எழுத்தாணி பிடிக்கக் கற்கிறான். எவ்வளவு அறிவு சேர்த்தாலும், இந்த உடலை விட்டால் அனைத்தும் போய்விடும். நாம் நித்யமான ஆனந்தத்தை தேடுகிறோம் – ஆனால் தற்காலிகமான கருவி மூலம் தேடுகிறோம். அதனால்தான் கிடைக்கவில்லை.
புலன்களின் சதி – உனக்கே தெரியாமல் நடக்கிறது
இப்போது honest-ஆக யோசியுங்கள்.
காலையில் எழுந்ததும் phone எடுக்கிறீர்களா? கண் சொல்கிறது – “Reels பார்!” நாக்கு சொல்கிறது – “ஏதாவது order பண்ணு!” காது சொல்கிறது – “Playlist போடு!” மனம் சொல்கிறது – “Shopping பண்ணு!”
நீங்கள் முடிவெடுக்கிறீர்களா? இல்லை – உங்கள் புலன்கள் (இந்திரியங்கள்) முடிவெடுக்கின்றன. நீங்கள் வெறும் remote control இல்லாத TV போல – channel மாற்றும் சக்தி உங்களிடம் இல்லை.
பகவத்கீதை இதை மிகத் தெளிவாக சொல்கிறது –
தண்ணீரில் நிற்கும் படகை ஒரு பலமான காற்று அடித்துச் செல்வதைப் போல, ஒரே ஒரு புலன் மனதை இழுத்தால் போதும் – மனிதனின் விவேகமே போய்விடும்.
ஒரே ஒரு புலன். அவ்வளவுதான் தேவை.
இதை புரிந்துகொண்டவர்களுக்கே கோஸ்வாமி என்ற பட்டம் கொடுக்கப்பட்டது. கோ என்றால் புலன்கள்; ஸ்வாமி என்றால் ஆண்டவர். புலன்களை வென்றவரே கோஸ்வாமி. அதாவது – remote control உன் கையில் இருக்க வேண்டும். புலன்களின் கையில் அல்ல.
வழி இருக்கிறது – யோகிகள் ஏன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்?
மகாபாரதத்தில் ஒரு வரி வருகிறது –
ரமந்தே யோகினோ அனந்தே
“யோகிகள் அளவற்ற ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறார்கள்.”
ஏன்? அவர்களுக்கு வேலை இல்லையா? குடும்பம் இல்லையா? பிரச்சனைகள் இல்லையா?
இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் ஆனந்தம் தேடும் இடம் வேறு.
நம்முடைய உண்மையான நிலை என்னவென்றால் – நாம் அனுபவிக்கப்படுபவர்கள். உண்மையான அனுபவிப்பவர் பரம்பொருளே. இதை புரிந்துகொண்டால் வாழ்க்கை தெளிவாகும்.
ஒரு உதாரணம் பாருங்கள். கணவன்-மனைவி உறவில், இருவரும் சேர்ந்து ஆனந்திக்கும்போது – யார் அதிகம், யார் குறைவு என்ற வேற்றுமை இல்லை. இருவருக்கும் சமனாக ஆனந்தம் கிட்டுகிறது. அதே போல, கிருஷ்ணனுடன் இணைந்து ஆனந்திக்கும்போது – அந்த ஆனந்தம் இருவருக்கும் சமம், அது அளவற்றது, அது நிரந்தரமானது.
கடவுள் ஏன் நம்மை படைத்தார்? தனியாக இருக்கும்போது ஆனந்தம் குறைவு. ஒரு அறையில் தனியாக இருந்து பேசுவதில் இன்பமில்லை; பலர் இருந்தால் ஆனந்தம் கூடுகிறது. கிருஷ்ண கதை பலரிடம் பேசும்போது இன்பம் இன்னும் அதிகமாகிறது. இன்பம் என்பது வகைவகையான தொடர்புகளில் உள்ளது. நாம் அந்த தொடர்பின் ஒரு பகுதி – நம் இருப்பின் நோக்கமே அவருடன் ஆனந்தத்தில் பங்கேற்பதுதான்.
இப்போது என்ன செய்வது?
உடலை வெறுக்க வேண்டியதில்லை. உலகை விட்டு ஓடவேண்டியதில்லை.
ஆனால் ஒன்று மட்டும் மாற வேண்டும் – யார் master, யார் servant என்ற தெளிவு.
கார் ஓட்ட தெரிந்தவன் நல்ல பயணம் செய்வான். தெரியாதவன் விபத்தில் சிக்குவான். உடல் என்னும் வாகனத்தை நீ ஓட்ட வேண்டும் – வாகனம் உன்னை ஓட்டக்கூடாது.
இதை எப்படி செய்வது?
ஸ்ரீ சைதன்ய மகாப்ரபு ஒரு எளிய வழி கொடுத்தார் –
ஹரே கிருஷ்ண, ஹரே கிருஷ்ண, கிருஷ்ண கிருஷ்ண, ஹரே ஹரே ஹரே ராம, ஹரே ராம, ராம ராம, ஹரே ஹரே
இது வெறும் மதச் சடங்கு இல்லை. இது உன் தூய உணர்வை (சேதனத்தை) மீண்டும் அதன் உண்மையான நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் ஒரு வழி. இதுவே பக்தி யோகம் – உலகின் உயர்ந்த தத்துவஞானிகளும் ஏற்றுக்கொண்ட முறை.
இறுதி கேள்வி – உனக்கே சொல்லிக்கொள்
நீ இதுவரை வாங்கியதை, சம்பாதித்ததை, அனுபவித்ததை நினைத்துப்பார்.
மகிழ்ச்சி நிரந்தரமாக நிற்கவில்லை – இல்லையா?
ஏனென்றால் நீ தேடிய இடம் தவறு – நீ தேடியது தவறு இல்லை.
நீ ஆனந்தத்திற்காக உருவானவன். ஆனால் அந்த ஆனந்தம் வெளியே இல்லை – உன்னுள்ளே இருக்கிறது. அந்த தூய உணர்வில் இருக்கிறது. அந்த ஆன்மாவில் இருக்கிறது.
கடைசியாக ஒரே ஒரு கேள்வி –
நீ இந்த உடலா? இல்லை – இந்த உடலை இயக்கும் தூய உணர்வா?
விடை தெரிந்தால், வாழ்க்கை தெளிவாகும்.
– பகவத்கீதையின் காலமற்ற ஞானத்தின் அடிப்படையில் ஸ்ரீல பிரபுபாதரின் போதனைகளிலிருந்து.
